Jóhannes Ragnarsson

17.5.2008 | 10:57

Drukknir skipstjórar sigla ófullum betur

Svona eiga skipstjórar að vera: sigla um heimshöfin blinfullir og með vélstjórann áfengisdauðan í koju; þessháttar siglingar geta aldrei endað nema vel. Og þó að hinn rússneski kapteinn hafi steytt aðeins á skeri úti fyrir þeim andskotans Borgundarhólma, er það ekkert til að gera veður útaf, hann hefði hvorteð er losað skip sitt af þeim þröskuldi, hefði hann fengið frið til þess fyrir dönskum vaktstöðvarmaurum sem voru áreiðanlega líka dauðadrukknir, og haldið áfram siglingu sinn jafn glaður og reifur sem fyrr.

Það er mín staðföst skoðun, að skipstjórar eigi aldrei að stíga fæti sínum á stjórnpall öðruvísi en vel hífaðir. Aldrei kom Gunnólfi skipstjóra og útvegsbónda til hugar að róa til fiskjar nema hann væri, að sínu óbrigðula mati, nægilega ölvaður, enda sótti hann sjóinn manna mest og fiskaði alltaf best.

Eða skipherrann á varðskipinu Gný, haldið þið að hann hafi verið ófullur daginn sem hann skaut niður fimm breska landhelgisbrjóta árið 1963? Ónei, hann var svo moldfullur daginn þann, að ekki blöktu í honum augun. Samt tókst honum það sem engum alsgáðum skipherra hefði tekist, þ.e. að skjóta fimm togara niður á hafsbotn á einum og sama deginum.

Svo gerðist það, illu heilli, að allir skipherrar gæslunnar hættu að neyta áfengis. Síðan þau ósköp riðu yfir hefur varla verið hægt að mjaka einu einasta varðskipi á sjó. Og þá sjaldan að koppar Landhelgisgæslunnar hafa hlunkast út fyrir landsteinana hafa afrek þeirra á hafinu verið öll í skötulíki.